Er is iets gezegd. Een opmerking, een gesprek, een moment dat bleef hangen. Er gebeurt niks. Geen hartslag die omhoogschiet, geen tranen, geen boosheid. Alleen een soort zwaarte die zich over je heen legt. Je staart even voor je uit. De zwaarte blijft.

Je functioneert. Je verschijnt. Je opent je laptop, doet vergaderingen, kookt, slaapt. Van buiten is er niks aan de hand. Van binnen staat de tijd stil. Er zijn geen tranen, eerder een soort watten. Een dofheid die je niet goed kunt omschrijven. Niemand die het ziet. Soms jijzelf ook niet.

Je vraagt geen hulp, want van buiten lijkt alles in orde. Maar er is een sluimerend gevoel dat je er niet helemaal bij bent.

Je lichaam heeft zich afgekoppeld. Dit is de oudste overlevingsrespons die er is, dieper dan vechten of vluchten. Doodstilvallen. Afkoppelen. Het zenuwstelsel heeft besloten dat bewegen te gevaarlijk is en zet alles op een laag pitje.

De energie is laag. De emoties zijn gedempt. Je raakt snel overweldigd door emotionele spanning maar van buiten zie je dat niet, want het lichaam absorbeert het in stilte. Je ervaart jezelf soms alsof je van een afstandje naar je eigen leven kijkt. Het lichaam doet mee maar de verbinding is ergens onderweg verbroken.

De overtuiging die daaronder ligt is stil maar verwoestend: het maakt toch niet uit wat ik doe. Dat is geen gedachte die je bewust denkt. Het is wat je lijf gelooft.

De verbinding met je eigen behoeften en wensen is ergens kwijtgeraakt. Je weet soms niet meer wat je wil, wat je voelt, wat je nodig hebt. Niet omdat je het verbergt, maar omdat je het zelf ook niet meer goed voelt.

Iemand zegt iets en de zwaarte komt terug. Je hoeft die persoon niet eens voor je te zien. Een gedachte is genoeg.

Wat je eigenlijk wil is er weer bij zijn. Echt bij zijn, in je eigen leven. Voelen wat je voelt. Weten wat je wil. Leven in plaats van toekijken.

Die verbinding is er nog. Ze is alleen ergens onderweg stil geworden.