Er is spanning. Een collega, je partner, iemand in je familie. En voor je het weet pas jij je aan, ook als je het er niet mee eens bent. Je zegt ja als je nee bedoelt. Je verontschuldigt je voor dingen die niet jouw schuld zijn. Je regelt, sust, absorbeert.

In een fractie van een seconde beoordeelt je lichaam de situatie en kiest voor meegaan. Je wil dat iedereen het goed heeft, want als iedereen het goed heeft ben jij veilig. Dat heb je geleerd. Dat zit diep. Je ziet het gebeuren en kunt jezelf niet tegenhouden.

Je weet op een gegeven moment niet meer wat je zelf wil. Wie je bent los van de ander.

Je lichaam gebruikt sociale verbinding als overlevingsstrategie. Aanpassen. De dreiging neutraliseren door de ander tevreden te houden. Je bent voortdurend aan het lezen: hoe staat die ander erbij, wat wil die, hoe moet ik me gedragen zodat het goed blijft.

Het zenuwstelsel staat aan maar de energie gaat naar de buitenkant, naar de ander. Je eigen gevoel, je eigen behoefte, je eigen grens worden bijzaken. Schuld en schaamte zitten vlak onder de oppervlakte. Verlatingsangst ook.

Als je jezelf bent, als je grenzen stelt, als je nee zegt, wat gebeurt er dan? Die vraag stuurt je gedrag, ook als je je er niet bewust van bent.

Je herhaalt het patroon overal. Op het werk, in vriendschappen, thuis. Je geeft toe waar je niet wil toegeven. Je maakt de verbinding met anderen belangrijker dan je eigen autonomie. En dat kost je jezelf, niet een beetje, helemaal.

Wat je eigenlijk wil is gewoon jezelf kunnen zijn. Nee kunnen zeggen en daarna gewoon verder kunnen met je dag. Voelen dat jij er ook mag zijn.

Dit is geen kwestie van karakter. Het is wat je zenuwstelsel heeft geleerd. En wat het ook weer kan afleren.