Er is een gesprek geweest. Een opmerking, een conflict, iets wat bleef hangen. Iets in je borst trekt samen, een fractie van een seconde. Je pakt je telefoon, stuurt een berichtje, plant iets in. Het gevoel gaat niet weg. Het zit ergens onder de rest van de dag.

Je bent altijd ergens mee bezig. Een nieuwe opleiding, nieuwe plannen, nieuwe mensen. Van buiten lijkt het alsof je goed in je vel zit. Je leeft, je bloeit zelfs. Maar thuis, als het stil is, weet je niet zo goed wie je bent. De lege zondagmiddag is je grootste vijand. Je vult hem voordat hij leeg kan worden.

Je groeit. Maar je komt niet verder. Hetzelfde patroon keert terug in elke nieuwe situatie.

Nieuwe baan, zelfde onrust. Nieuwe relatie, zelfde gevoel. De situaties veranderen, maar jij reageert precies zoals je altijd reageert.

Je lichaam kiest beweging als overlevingsstrategie. Stilstand voelt fysiek onveilig, want in de stilte is er iets wat je niet wil voelen. De energie gaat naar ontsnapping, weg van wat er is.

Elke keer dat een emotie opkomt ben je al weg voordat die de kans krijgt door je heen te trekken. Een emotie heeft maar negentig seconden nodig om door het lichaam te trekken als je haar de ruimte geeft. Maar die ruimte geef je nooit. Het gevoel verdwijnt maar lost niet op. Het verplaatst mee, naar de volgende situatie, de volgende versie van jezelf.

Ergens heb je een vaag gevoel over wie je eigenlijk bent. Wie ben ik, los van wat ik doe en waar ik naartoe ga?

Je begint het zelf ook te zien. Dat maakt je onrustig op een manier die je moeilijk kunt benoemen. Want je doet alles goed toch? Je hebt je opnieuw uitgevonden. En toch.

Iemand zegt iets en je voelt het direct in je lijf. De onrust, de spanning, de behoefte om iets te doen. Die ander bepaalt nog steeds je innerlijke toestand, ook al ziet je buitenkant er vrij uit.

Wat je eigenlijk wil is gewoon kunnen stilzitten. Zonder dat het meteen onrustig wordt. Gewoon zijn, zonder dat dat eng is.

Stilte hoeft geen vijand te zijn. Dat leert je lijf alleen niet vanzelf.